black label and marlboro

  สวัสดีครับ~

 วันนี้ผมมากับฟิคxs    555+ เป็นฟิคเรื่องแรกที่เขียนครับ ขอออกตัวไว้ก่อนน้าว่า...

 ไม่ได้ก๊อปมาจาก บอร์ดดำหรือ เด็กดี เพราะที่โพสๆๆลงก็ผมเองทั้งนั้นแหละครับ 5555+

 ยังไงก็ติชม + เม้น ด้วยนะครับ

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 ยามใดที่พิรุณสีเลือดไม่อาจจะอยู่กับนภาสีดำได้...

 ยามใดที่พิรุณสีเลือดไม่คู่ควรนภาสีดำทมิฬ...

 ยามนั้นพิรุณสีเลือดจะไม่หวนกลับคืนมาหานภาทมิฬ...

 หลังจากการแข่งขันศึกชิงแหวน สวอนโล่ก็หายไปพร้อมกระดาษโน้ตหนึ่งใบแปะที่โต๊ะทำงานท่ามกลางกองเหล้าของเขา...

 ' ชั้น ไม่อาจเป็นกำลังให้แกได้บอส...
     ขอโทษด้วย
                                สเพลบี สวอนโล่'

 โน้ตแผ่นนั้นมันเขียนแค่นั้น แค่นั้นจริงๆ แค่นั้น? แค่นั้นนะหรอ...เหตุผลของสวะอย่างแก!!!!!! ไอ้สวะฉลาม!!!! เหตุผลที่แกตะบัดสัตย์ ของแกที่เคยให้แก่ฉัน!!!!!!!!!!

 ใจของซันซัสร่ำร้องพร้อมกับ การอาละวาด

 "บอส..อาละวาดอีกแล้ว เจ้าชายไม่สบายใจเลยชิชิชิ ตั้งแต่สวอนโล่หายไป บอสก็อาละวาดทุกวันเลยนะชิชิชิ"เสียงของเจ้าชายโรคจิตพูด

 "ค่าห้อง ค่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ.... etc ชิ...ขาดทุนแย่ เบลไปทำงานไป๊!!!"เสียงไล่ของจอมงก ไล่เบล

 เลวี่ตรงเดินเข้าไปยังห้องของบอส

 "หาเรื่องน่าเลวี่ แกไม่ใช่สวอนของเจ๊น่ะ ที่จะห้าม+ทนการอาละวาดของบอสได้"เสียงกระเทยลูซซูเลียพูด

 ทว่าเลวี่กลับไม่ฟัง มาม่อนบ่นอะไรเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะรู้อยู่แล้วว่าจะต้องกลับมาศพไม่สวย...

   ไม่นาน(แค่หลายชม.) ซันซัสก็สงบลงพร้อมห้องที่เละ... คนเป็นบอสก็หงุดหงิดย้ายร่างของตนไปยังห้องของสวอนโล่...ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องมาห้องนี้...ทั้งๆที่เมื่อก่อน ไม่จำเป็นต้องมาพักชั่วคร่าวที่ห้องนี้เวลาห้องของเขาเละ

     ห้องอยู่ในสภาพเดิมทุกอย่าง เพราะเขาไม่อาจทำใจยอมรับได้ ทำใจยอมรับว่าพิรุณสีเลือดไม่ได้อยู่คู่กับนภาสีทมิฬ... ไม่เข้าใจตัวเอง ไม่เข้าใจที่ว่าทนยอมรับไม่ได้ยามไม่มีพิรุณสีเลือดหัวใจมันเจ็บบอกไม่ถูก
มันมีความรู้สึกว่างเปล่า จนน่าแปลกใจ...ความรู้สึกทนไม่ได้ ความรู้สึก...คิดถึง...

  เม่อมองออกไปอย่างที่ไม่เคยจะเป็น เหมือนกับตัวเองไม่ใช่คนเดิม ไม่ใช่แซนซัส กลับรู้สึกผิดแปลกไป นี่เราเป็นอะไร?...

..... เหม่อมองบนฟ้า ไกลจ้องมองด้วยความสงสัย   ว่าใครกันนะใครที่พาให้เธอเดินหลงทางมาเจอกับฉัน....
 
 เสียงเพลง จากที่ใดก็ไม่มีใครรู้ แทรกซึมเข้ามาในห้องแห่งนี้ เป็นเพลงที่กระแทกใจของบอสแห่งวาเรียอย่างประหลาด จนไม่อาจตะคอกหรือสั่งให้ปิดได้...

... มีคนเป็นล้านคนช่างไร้เหตุผลจริง จริง ที่เราเจอกัน   จากเป็นคนไม่เชื่ออะไรสุดท้ายก็ได้ แต่ถามตัวเองซ้ำ ซ้ำ ...
 
เนื้อเพลงอีกท่อนลอยเข้ามา...

  ....ตกลงคือพรหมลิขิตใช่ไหมที่เขียนให้เป็นอย่างนั้น   ตกลงให้เรารักกันใช่ไหมอย่างนั้นขอได้หรือไม่
  โปรดอย่าทำให้เราพลัดพรากให้เรารักกัน   เนิ่นนานถึงจนวันตายโอ้ว โอว ฉันขอได้ไหม .....

 ไร้สาระ ปากพึมพำบอกทว่าส่วนในใจลึกๆกลับรู้สึกแบบนั้น ในเมื่อส่งให้เขามาพบเจอ กันแล้วทำไมถึงต้องทำให้แยกจาก??? ทำไมกัน.... อารมณ์ที่หงุดหงิดตลอดกลับไม่เป็นอย่างนั้นกลับซึมอย่างประหลาด

 .... เมื่อก่อนลมหาย ใจก็คิดว่าเป็นของฉัน   แต่พอได้พบ เธอเพิ่งรู้จริง จริง ลมหายใจคือเธอเท่านั้น...

 เพลงอีกท่อนลอยเข้ามาอีกวาระ ลอยเข้ามาจนซึมอย่างประหลาด ลมหายใจของตัวเอง...ลมหายใจของแซนซัส เป็นของแกตั้งแต่เมื่อไหร่...ฉลามสวะ!!!!

 ราวกับเพลง ที่ลอยมา มาเพื่อเตือน เตือนให้เขารู้สึกตัว หลับตาลงก็เห็นใบหน้าหวานและเสียงโว้ยวายของฉลามสีเงิน พิรุณสีเลือดที่นภาสีดำ...ขาดไม่ได้...
 
    ขาดไม่ได้... หึ...ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ใครใช้ให้สวะอย่างแก มาคายพิษใส่ฉัน พิษที่ขึ้นตรงกับหัวใจ...

                            ..................................

   ร่างของสวอนโล่ฉลามคลั่งแห่งวาเรีย นั่งอยู่ในห้องสีขาว มองออกไปยังหน้าต่างที่มีต้นไม้ในกระถางเล็กๆวางอยู่ รอยยิ้มเสียดสี เย้ยยั้น เย้ยตัวเองที่ไม่แข็งแกร่งพอ ที่จะหน้าด้านทนอยู่คู่นภาได้...

 เขาหายออกมาโดยไม่มีล่องรอยเพราะว่าได้รับการช่วยเหลือจากดีโน่... จะทำอะไรต่อไป??...ไม่มี เป้าหมายเมื่อก่อนของเขาคือการทำให้คนๆนั้นขึ้นไปถึงจุดสูงสุด แต่ตอนนี้เป้าหมายนั้นพังทลายลงเสียแล้ว...

 มือจิกลงบนเส้นผมสีเงินที่เป็นคำปฏิญาณ แม้จะหายออกมาก็ไม่อาจทำใจตัดมันลงได้... ทำไมกัน ในใจถามตัวเองอย่างเงียบงัน
 ที่หายออกมาไม่ใช่แค่เหตุผลง่ายๆว่าแพ้ แต่...เพราะความรู้สึกแปลกๆของหัวใจต่างหาก ความรู้สึกที่ว่า หากแซนซัสส่งสายตาเยียดหยามลงมา แค่คิดหัวใจก็กระตุก เขาไม่อาจหน้าด้านทนอยู่ข้างนภาทั้งๆที่ตนเองนั้นอ่อนแอไม่คู่ควร

 นึกถึงเนื้อเพลง มีใครสักคนร้องเอาไว้ไม่นานมานี้

 ...ความจริงที่ฉันต้องการเก็บไว้ มันทำให้ฉันต้องคอยห่างเธอ ไม่กล้ามองไม่จ้องตาไม่ค่อยมาเจอ เดี๋ยวจะเผลอเกิดหลุดปากอะไรไป...

 อาจจะเป็นส่วนหนึ่ง... ส่วนที่เขาต้องหนีออกมา จิตใจคิดว่าร่างสูงจะหาตนรึเปล่า จะเดือดร้อนรึเปล่า? แต่ก็ต้องยิ้มเย้ยยั้นและเสียดสีตัวเอง ฝันหวานไปแล้ว... คิดอะไรบ้าๆ...

 ริมฝีปากบางพึมพำ ท้องฟ้ามืดลงเสียแล้ว...

 ร่างบางลงไปยังล่างบ้าน ไปหาอะไรกินง่ายๆ กินเสร็จก็นอน ไม่มีอะไรไปมากกว่านั้น ถึงจะบอกว่าตนเองเป็นคนเลือกมาเนทางนี้กลับ...กลับรู้สึกขาดอะไรไปอย่าง กลับรู้สึก...ทนอยู่ไม่ได้ แค่ไม่ได้เห็นใบหน้ากราดเกี้ยว....

                        .............................

 "ฮัลโล" เสียงของดีโน่พูดตามปลายสาย...

 "ไอ้สวะ!!..."เสียงคู่ตะคอกพูดแบบเป็นเอกลัษณ์

 "ห๊าๆ...โครม!!!"เสียงโครม ดังจากปลายสาย เขาหงุดหงิดเล็กน้อย

 "แซนๆ...ซัส นายหรอ?"

 "เออ!!!"เสียงกระชากพูด "แกรู้รึเปล่าว่าไอ้สวะฉลามหายไปไหน"

 "หงวดหน้าแทงหวยน่ะ ไม่ก็ไปเป็นหมอดู"เสียงกัดจากอีกฟังพูด แบบไม่เกรงกลัวเพราะไม่เห็นหน้า

 "ตอบมาไอ้สวะ!!!!!!!"

 "จ้าๆๆ...ใช่ๆ โครม..."เสียงเหมือนตกบันไดมาอีครั้ง

 แซนซัสแทบโยนมือถือทิ้ง ถ้าไม่ติดตรงที่ว่าเขายังต้องการรู้ข่าว...

 "เคียวย๊าาาา...อย่าน้าาาาา...แซนซัสๆ...สวอนโล่อยู่ที่.... โอเคนะบอกแล้วเคนี้ อ๊ากเคียวย๊าา อย่าาาาาา"

 แซนซัสตัดสายแล้วโยนมือถือทิ้งด้วยความหงุดหงิด แค่รู้ก็พอ...แกนี้ฉันไม่ได้หรอกไอ้สวะฉลาม ไม่ว่ายังไงก็ตาม...

                               ..............................

     ทามกลาง คืนที่ดวงดาวสุกใส จันทร์ทรากลมลอยเด่น สายลมพัดอ่อนๆ ร่างสูงของใครบ้างคน เข้าไปยังบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ชานเมือง เสดาะแม่กุญแจอย่างรวดเร็วและชำนาญ (ไปเป็นโจรมั้ยพี่:blueฯ)
 ประตูเปิดออก ร่างสูงในชุดสีดำ ก็เข้าไปปดิษฐานในบ้านที่แต่งเรียบๆโปร่งๆดูสบายตาเหมาะแก่การพักผ่อน

 ฝีเท้าที่เบาบาง เงียบกริบราวกับแมว เปิดประตูห้อง ห้องหนึ่งร่างสีเงินนั่งอยู่ใต้แสงจันทร์อย่างนอนไม่หลับ จับดาบแล้วหันมาก็ต้องเบิกตาโผล่ง...

"บะ...บอส!!"

"เออ!! แกคิดจะหนีไปจากฉันได้งั้นหรอไอ้สวะ!!!"

 "ฉัน..."

 ร่างบางเลียงไม่สบตา

...ความจริงที่ฉันต้องการเก็บไว้ มันทำให้ฉันต้องคอยห่างเธอ ไม่กล้ามองไม่จ้องตาไม่ค่อยมาเจอ เดี๋ยวจะเผลอเกิดหลุดปากอะไรไป...

ขณะที่ร่างบางเลียงมองไปยังทางอื่น ร่างของเขาก็ถูกรวบ ดวงตาของฉลามคลั่งเบิกตากว้าง

 ....บังเอิญคืนนั้นพระจันทร์สุดสวย บังเอิญตอนนั้นเหลือเธอกับฉัน ทั้งสายลมและแสงดาวก็เหมือนแกล้งกัน บังคับกันจนฉันทนไม่ไหว...

 ...ไม่มีทางหนีได้เลย ฉันเลยต้องเอ่ยปาก บอกรักเธอ รักเธอมานานแสนนาน  ไม่อยากให้รู้ให้จำ ไม่อยากทำให้รำคาญ เพียงแต่คืนนั้น ทุกอย่างบอกฉันว่าต้องพูดความจริง....

 "ฉัน-รัก-แก ไอ้สวะ ขอได้มั้ย...อย่าจากฉันไป"เสียงทุ้มพูด กระซิบข้างหู

 ตาของสวอนโล่เบิกกว้าง

 "ฉัน...ฉัน ไม่แข็งแกร่งพอที่จะอยู่ข้างแกแซนซัส.."เสียงของสวอนโล่ที่คัดกรองคำพูดมาอย่างยากลำบาก

 "ขอแค่ แกอยู่กับฉันไอ้สวะ...ขอแค่แก ตอบตกลงได้มั้ย...เสียงที่เคยเกี้ยวกราด ดูเหนื่อยอ่อน

... พอเธอได้รู้แล้วเธอโกรธไหม มันคงไม่ใช่เป็นความผิดฉัน ต้องโทษดาวโกรธสายลมและโทษพระจันทร์ ที่สั่งฉันให้ฉันต้องบอกเธอ...

"ฉัน...ฉัน รัก แกบอส..."

                           End